దక్షిణ నాయకులు

“మీరేంచేస్తూంటారండి?”

“ఏదో! రచయితనండి”

“ఏం రాస్తారు?”

“అప్పుడప్పుడు కథలు – యెక్కువగా నాటకాలు”

“నేను నాటకాలు యెక్కువ చూడనండి. అయినా ఈ రోజుల్లో నాటకరంగం ఎక్కడుంది? తగలబడిపోయింది. మీ పేరు?”
“ఫలానా”

“ఉండండుండండి. మీరు సినీమాలు కూడా – “

“అప్పుడప్పుడు”

“దరిద్రం – ఈ రోజుల్లో సినిమాలు మరీ నాసిగా వుంటున్నాయండి”

“ఉండొచ్చు”

“మనవాళ్ళు బొత్తిగా సిగ్గూ, శరం వొదిలేసినట్టు అనిపిస్తుంది.
మనది పవిత్రమయిన దేశం. భారతం, రామాయణం, భాగవతాలు అవతరించిన కర్మభూమి. యిక్కడ యిలాంటి చవకబారు సినిమాలు వస్తున్నాయంటే తలవొంపులుగా వుంటుంది”

“వుండొచ్చు”

“నిర్మాతలు సరే – వాళ్ళు డబ్బుకోసం నానా గడ్డీ కరుస్తారనుకోండి. మీరు రచయిత కదా, నేనంటున్నానని కాదు – మీరంతగా దిగజారిపోవలసిన ఖర్మేం పట్టిందండి?”

”………….”

“మీరు సమాధానం చెప్పలేరులెండి. ఆమధ్యేదో సినిమా – పేరు గుర్తులేదు. దాంట్లో అన్నీ రెండర్ధాల మాటలే – ప్రేక్షకులు పడిచచ్చిపోతున్నారు. నాకు వొంటి మీద తేళ్ళు పాకినట్టయిపోయింది”

“అయిపోవచ్చు”

“ఇహ డాన్సులు – అమ్మోయ్ నాయనోయ్ – వాళ్ళు ఆడవాళ్ళుగా ఎలా పుట్టారా అనిపిస్తుంది – వొంటి మీద బట్టల్లేకుండా తైతక్కలాడడానికి”

“అనిపించవచ్చు”

“ఈ మధ్య ఎదో సినిమా – 'మొగుడున్నా ఫరవాలేదు ' అని అందులో – హవ్వ ఆ జయమాలిని కాబోలు – లేక మరెవరో – అబ్బబ్బ – అవేం నాట్యాలండీ”

“………”

“పాటలు బూతు – డాన్సుల్లో బూతు – గెంతుల్లో బూతు – బట్టలవెనుక శరీరం తెలుస్తుంది, తొడలు తెలుస్తున్నాయి. చూసే వాళ్ళకే సిగ్గేసేసింది”

“వెయ్యొచ్చు”

“ఇదంతా చాలదన్నట్టుగా – ఆరుసార్లు నాకు బాగా గుర్తు – ఆరుసార్లు నేలమీద దొర్లింది – రొమ్ములు తెలిసేలాగ – నాముఖమే ఎర్రగా అయిపోతే ఆడవాళ్ళ మాటేమిటి చెప్పండి”

“చెప్పలేం”

“పైగా కన్నుగీటడం – పెదాలు కొరకడం – సైగలు చేయడం ముసిలిముండావాణ్ణి నాకే మనస్సు రెపరెపలాడింది”

“అయిపోవచ్చు”

“ఇలాంటి సినిమాలు చూస్తే ప్రజలు చెడిపోరా అని నా సూటి ప్రశ్న. నన్నడిగితే యిలాంటి సినిమాలు తీసిన వాళ్ళని తీవ్రం గా శిక్షించాలంటాను.”

“అనొచ్చు”

“ముభావంగా తలూపుతారేకాని, నా ప్రశ్నలకి సమాధానం చెప్పరేం?”

“(అయ్యా!) మొగుడున్నా ఫరవాలేదు లో జయమాలిని ‘ఆరుసారు దొర్లడం’, ‘ఏడుసార్లు కన్నుగీటడం’ మీకెలా తెలిసింది?”

“ఆ ఏదో తప్పనిసరై చూశాలెండి. మా మనవడు బలవంతం చేస్తే”

“ఎన్ని సార్లో?”

“నాలుగయిదు సార్లు”

“అదే నా సమాధానం”

(శ్రీ గొల్లపూడి మారుతీరావు ‘జీవనకాలం’ – 16-07-1982)

మరి ఇప్పుడు?