‘గంపెడు పిల్లల్ని కని…..’

‘......వాళ్ళని పెంచి, పోషించి, కలకాలం పిల్లల కోడిలా వర్ధిల్లు!’ అని కొత్తగా పెళ్ళైన జంటని దీవించేవారు—ముఖ్యంగా తల్లీ, అమ్మమ్మలూ!

పెళ్ళైపోగానే, పురోహితుడు, ‘శీఘ్రమే గర్భాదాన సుఖ ప్రాప్తిరస్తు’ అని ఆశీర్వదిస్తాడు!

మిగిలిన దంపతులందరూ, పెళ్ళి కొడుకుని ‘దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ’ అనీ, పెళ్ళి కూతుర్ని ‘దీర్ఘ సుమంగళీ భవ’ అనీ ఆశీర్వదిస్తారు!

అసలు దీవెనకీ, ఆశీర్వచనానికీ తేడా వుందా? వుంటే అది యేమిటి?

దాసరి నారాయణ రావుని అడిగితే, కొల్లేటి చాంతాడంత డైలాగు చెపుతాడు—‘దీవెన వేరు, ఆశీర్వచనం వేరు! దీవెన ఆశీర్వచనం కాదు, ఆశీర్వచనం దీవెన కాదు! దీవెన దీవెనే! ఆశీర్వచనం ఆశీర్వచనమే! అలాగని ఒక్కొక్కసారి దీవెనే ఆశీర్వచనం అవుతుంది, మరొక్కసారి ఆశీర్వచనమే దీవెన అవుతుంది! అయినా, యెప్పుడూ దీవెన ఆశీర్వచనం కాదు, ఆశీర్వచనం దీవెన కాదు!...............’ ఇలా వెళ్ళిపోతుంది ప్రవాహం!

మరి అసలు వీటి మధ్య తేడా వుందా?

దీవెన అంటే, మన ‘ఆకాంక్ష’ని వారికి తెలియ చెయ్యడం—అదే తల్లులూ, అమ్మమ్మలూ ఇచ్చేది!

ఆశీర్వాదం అంటే, ‘మీకు అలా జరుగుగాక’ అని (ఆ దేవుణ్ణి) కోరుకొంటున్నాము అని!
స్థూలం గా ఇదీ!

మరి ఆకాంక్షని తెలియబరుస్తూ, గంపెడు పిల్లల్ని కనండి అంటే, నిజంగా కుచేల సంతానాన్ని పొందండి అనా!

యెప్పటికీ కాదు—అలా ‘ప్రయత్నించండి’—అంటే నిరంతరంగా శృంగారం లో మునిగి తేలండి—అని!

ఇంకా, యువ జంటలలో వుండే కొన్ని అపోహలని తొలగించి, పూర్తిగా వారిని శృంగారానికి తయారు చెయ్యడానికని!

అది యెందుకు?

అంటే, భార్యా భర్తలిద్దరూ సిగ్గూ, బిడియాలు వదిలేసి, పబ్లిగ్గా (అంటే అభ్యంతర మందిరాల్లోనే), ‘ఇన్ హిబిషన్స్ ‘ లేకుండా, అంటే ‘అపోహరహితం గా’ కలవగలిగినప్పుడే, ‘బీజావాపన’ జరుగుతుంది!

అందుకే, సంతానం తొందరగా కలగని దంపతులని దేవాలయం లో ‘నిద్దర్లు’ చెయ్యమనేవారు!

దేవాలయాలమీద ‘బూతు బొమ్మల్ని’ చెక్కించేవారు—మహారాజులు!

మహనీయుడు తాపీ ధర్మారావుగారు ‘దేవాలాయాలమీద బూతు బొమ్మలెందుకు?’ అని వ్యాస పరంపరనే వెలువరించారు! అవి ఈ రోజుకీ, రీసెర్చ్ స్కాలర్లకి రిఫరెన్స్ గ్రంధాలుగా వుపయోగపడుతున్నాయి!

ముప్ఫై యేళ్ళ క్రితమే, డాక్టర్ సమరం చెప్పినా, పుణే లో రజనీష్ ఆశ్రమం కట్టి, పబ్లిక్ శృంగారాన్ని ప్రోత్సహించినా, వీటన్నిటికీ పరమావధి—‘నిస్సిగ్గు శృంగారాన్ని' ప్రోత్సహించడమే!

అదే ఇప్పటికీ కావలసింది!

యేమంటారు?