నిజంగా...........విన్న కథ
అక్కడ--మొదటి ఆట సినిమా వదిలి పెట్టారు. రంజిత, వాళ్లమ్మ బయటికి వచ్చి, ఇంటివేపు నడుస్తున్నారు.
పెదబాబు సిగరెట్లు కొనుక్కొస్తానని కొంచెం ఆగాడు. వాళ్ల ఫ్రెండ్స్ చుట్టుముట్టారు. బండబాబు "పెదబాబూ! పులైపోయారా?" అనడిగాడు. "సితికిపోయాయేట్రా?" అనడిగాడు వాళ్ల తమ్ముడు రాజు. సూరిగాడైతే విషయాలు వివరించేవరకూ వదల్లేదు "స్విచ్చిలెలా వున్నాయిరా?" లాంటి ప్రశ్నలతో. వాళ్లు కూడా బాగా వెనక వరసలో కూర్చొని సినిమాతోపాటు వాళ్లనీ చూస్తూనే వున్నారు. "నా మొహం! అసలు స్విచ్చిలమీద చెయ్యి వేస్తే కదా!" అన్నాడు పెదబాబు. "మరి సినిమా అయ్యేవరకూ రంజిత తల నీ భుజం మీదే వుంది కదా? కనీసం ముద్దులైనా పెట్టావా?" అడిగాడు సూరిగాడు. "యెక్కడ అరుస్తుందో అని భయం. ఒక్క పిసరు చెవుడు కూడా యేమో! అందుకని అలా వాలిపోయి, నా మాటలు వింటూంది. నేను నా వేట కథలూ, పులి కథలూ చెపుతూ గడిపేశాను. జస్ట్ నా పెదాలని అప్పుడప్పుడూ తన బుగ్గలకి రాశానంతే!" అన్నాడు పెదబాబు. "యేడిసినట్టే వుంది! అదే నేనయితేనా....." అని, "అదిగో! సిమెంటు సందులోకి వస్తున్నాం. చీకటిగా వుంటుంది. రంజితని చెయ్యిగోకి, వెనక బడేట్టు చూడు. వాళ్లమ్మ ముందు నడిచేట్టు చెయ్యి. సిమెంటు సందులోంచి వెడల్పు రోడ్డు మీదికి వచ్చేటప్పటికి స్విచ్చిలెలా వున్నాయో మాకు చెప్పాల్సిందే! జాగ్రత్త" అని హెచ్చరించి వదిలేశారు.
ఇంక పెదబాబు కాస్త గబగబా నడిచి, రంజితని చేరుకొని, నెమ్మదిగా చెయ్యి పట్టుకొని, అరచెయ్యి గోకి, వాళ్లమ్మ వినేట్టుగా "త్వరగా నడిస్తే, మీ ఇంటి వెనకాల వున్న హాల్లో మంచి సినిమా కూడా రెండో ఆట చూసేద్దాం. అప్పుడే ఇంటికి వెళ్లి చేసేదేముంది?" అన్నాడు. వాళ్లమ్మ, "నిజమేనే అమ్మాయి! అది కూడా నా ఫేవరిట్ సినిమానే" అంటూ త్వరగా నడవడం మొదలెట్టింది.
మనవాడు అప్పటివరకూ తన కుడి చేతిలో నలుగుతున్న ఆమె యెడమ చెయ్యిని వదిలేసి, తన యెడమ చెయ్యితో ఆ చేతిని పట్టుకొని, కుడిచేతిని ఆమె నడుముచుట్టు పోనిచ్చి, కొంచెం దగ్గరగా లాక్కొని, ఆమె తల తన భుజమ్మ్మీద వాలేలా చేసుకొని, నెమ్మదిగా ఆమె చెవులో "నువ్వెంత అందంగా వున్నావో తెలుసా?" అని గొణిగాడు. "వూహూఁ...." అంటూ గునిసింది. "హాల్లో నువ్వు గట్టిగా నవ్వుతున్నప్పుడు, నీ పైట జారినప్పుడు, వీటిని చూస్తూ తట్టుకోలేకపోయానంటే నమ్ము!" అంటూ ధైర్యంగా తన చెయ్యిని ఆమె కుడి యవ్వన మొగ్గమీద వేసి, ఆబగా తడిమాడు. చిన్న జర్కులాంటిది ఇచ్చి, మళ్లీ మామూలుగా తలవాల్చేసింది. మనవాడు విజృంభించాడు. నెమ్మదిగా తడుముతూ, వొత్తుతూ, మీటుతూ, ఆనందిస్తూండగా, సందు చివరికి వచ్చేశారు. దూరం జరిగి నడుస్తున్నారు. వాళ్లమ్మ ముందు నడుస్తూనే, వాళ్లింటి వెనక హాలుకి వెళ్లే మలుపు తిరిగింది.
అది వో కంకర రోడ్డు. వీధి దీపాలు వుండవు. ఆవిడ నడుస్తూనే వుంది. మళ్లీ వీళ్లిద్దరూ ఒకటైపోయారు. ఈసారి పెదబాబు స్వతంత్రంగా రెండుచేతుల్తోనూ ఆమె వివిధ భాగాలని తనివితీరా స్పృశిస్తూ, ఆనందిస్తూంటే (వాడికీ అది మొదటి అనుభవమే!) ఆమె గువ్వలా కువకువలు పోతూ, ఆసక్తిగా, వుత్సుకతతో "వాడిని" తడమడం మొదలెట్టింది. ఒకరి పెదాలు ఒకరు జుర్రుకోవడం కూడా చేస్తూ, మధ్యలో "ఇలా అయితే నిన్ను ఇంక ఆ సినిమా చూడనివ్వను!" అన్నాడు గోముగా పెదబాబు. "ఇప్పుడా సినిమా యెవరిక్కావాలేమిటీ?" అని గునిసింది రంజిత. "అలా అయితే సరే!" అంటూ మళ్లీ మలుపుతిరిగి థియేటరు రోడ్డుకి రాగానే విడివడ్డారు. (అంతసేపూ వాళ్ల స్నేహ బృందం వాళ్ల వెనక్కాలే వెళుతూ, వాళ్ల లీలలు చూసి, ఒకళ్లనొకళ్లు పట్టుకొని, తడుముకుంటూ ఆనందించి, థియేటరు బయటే నిలబడ్డారు--వాడేమైనా టిక్కెట్లు కొంటే లోపలికి వెళ్లచ్చులే అని.)
థియేటరులోకి వెళ్లి, మూడు రిజర్వుడు టిక్కెట్లు తీసుకొని, ఓ కట్ కేక్ ఇద్దరూ షేర్ చేసుకొని, ఆవిడకో కొబ్బరి రొట్టె (పూర్తిగా) కొనిచ్చి, సోడా తాగించి, వాళ్లు గోల్డ్ స్పాట్లు తాగి, లోపలికి వెళ్లారు. (స్నేహ బృందం నిట్టూర్చి, వెళ్లిపోయారు).
సినిమా మొదలయ్యి పావుగంట గడిచింది. మంచి సినిమానే.....గానీ, పెదబాబు రంజిత చెవిలో యేదో గొణిగాడు. ఆమె "ష్....." అంటూ కణతలు నొక్కుకొంది. పెదబాబు ఆత్రంగా నటిస్తూ, "యేమయ్యిందీ?" అంటూ వంగాడు. "తలనొప్పి!" వాళ్లమ్మకి వినపడేట్టు గొణిగింది. "అయ్యో! మంచి సినిమా....చూడలేవా? మీ అమ్మగారు ఆసక్తిగా చూస్తున్నారు!" అన్నాడు. "నావల్ల కాదుబాబూ! అమ్మో! ష్....!". అయితే నిన్ను ఇంటిదగ్గర దింపెయ్యనా? మీ అమ్మగారు సినిమా అయ్యాక వస్తారులే!" అన్నాడు. ఆవిడకూడా, "పోనీ దింపెయ్యి బాబూ. నేను అయ్యాక వస్తానులే!" అనేసింది. లేడికి లేచిందే పరుగన్నట్టు బాధ నటిస్తూనే బయటికి దూసుకు పోయారిద్దరూ!
(ఇంకా వుంది)
(ఇంకా వుంది)
