శీర్ణ మేఖల
స్నేహంగురించి చెప్పాలంటే—దుర్యోధనుణ్ణీ, కర్ణుణ్ణీ చెప్పుకోవాలట!
కవిగారు యెవరో గుర్తులేదు గాని, పై శీర్షికతో ఓ పద్యపాఠం వుండేది మాకు.
దానిలో వర్ణిస్తాడు వాళ్ళ స్నేహాన్ని.
మేఖల అంటే, తెలుగులో ‘మొలనూలు’ అంటే మగాళ్ళు పేంటులకి తగిలించుకునే తోలు బెల్టు లాంటిది.
దుర్యోధనుడి కాలంలో, స్త్రీలు కూడా చీరకట్టుకొని, దానిపై మొలనూలు పెట్టుకునేవారట—తోలుదేం ఖర్మ! బంగారంతో చేసి, మణులూ, రత్నాలు పొదగబడ్డవి!
ఒకరోజు, కర్ణుడు దుర్యోధనుడి భార్య భానుమతితో పాచికలాట ఆడుతున్నాడట!
ఆట మంచి పట్టులో వుండగా, దుర్యోధనుడు ఆ మందిర ప్రవేశం చేశాడట.
చప్పుడికి దిగ్గున లేవబోయింది భానుమతి.
ఆటమీదే దృష్టి కేంద్రీకరించిన కర్ణుడు, చటుక్కున ఆమె కొంగుపట్టుకున్నాడట—‘ఆటవకుండా వెళ్ళిపోతావేం!’ అన్నట్టు.
ఆ ధాటికి, ఆమె ధరించిన మొలనూలు తెగిపోయిందిట! అప్పటి సీను ఊహించుకోండి!
ఆ మొలనూలు తెగడాన్ని వర్ణిస్తూ ‘క్వణదణు కింకిణీ కలిత……..’ అని ఓ పద్యం!
చదువుతుంటే, ఆ మణులూ అవీ, నేల మీద యే ధ్వని తో పడ్డాయి, అవి ఎలా మళ్ళీ మళ్ళీ లేస్తూ పడుతూ, దొర్లాయి ....కళ్ళకు కట్టినట్టుగా శబ్దాలంకారం!
దుర్యోధనుడి డైలాగు—‘ అయ్యో మిమ్మల్ని అనవసరంగా డిస్టర్బ్ చేశానా? అని!
అదీ వాళ్ళ మధ్య స్నేహం!
